link:   The Apostolis Sword   -    Het Apostolische Zwaard

THE APOSTOLIC SWORD
By Associate Evangelist Victor Hernandez


As the Lord blows across the sands of time, which have covered up the message of the cross, the fullness of the apostolic ministry will be released. Do you want to flow in the apostolic? Let’s look at that apostolic mindset. The Apostle Paul said to the Corinthian church, “I resolved to know nothing while I was among you except Jesus Christ and Him crucified” (I Cor. 2:2). To the Galatians, the Apostle wrote, “God forbid that I should glory, save in the cross of the Lord Jesus Christ” (Gal. 6:14, KJ). He also said, “Before your very eyes Jesus Christ was clearly portrayed as crucified” (Gal. 3:1), showing that the cross was the centrality of his apostolic message. Paul further wrote, “The story and message of the cross is sheer absurdity…but to us who are being saved, it is the [manifestation of] the POWER OF GOD” (I Cor. 1:18, Amp). The power of apostolic ministry is in wielding the sword of the Lord—the message of the cross—driving it into human hearts. This was proven on the day of Pentecost, when Peter preached the cross and “they were cut to the heart” (Acts 2:37).

What is this sword that cut to their hearts at Pentecost? It is the living Word, “dividing soul and spirit” (Heb. 4:12) with a fresh encounter of the cross. It is a flaming, living revelation of the cross and resurrection of the Lamb, our first love. Every believer’s first experience with the Lord begins at the foot of the cross. Do you recall the time you followed the Lamb’s bloody footsteps and ascended Mt. Calvary? Then you passed through the torn veil of His flesh to enter into His presence, the very heart of God. But did a sword ever go through your heart? Sadly, many believers start off with an allegiance to the Lamb, however they end settling for compromise and religion. The message of the cross becomes mere religious talk. It becomes buried by the sands of time, but today God is breathing across those sands. He is uncovering the Sword of the Lord, equipping His people as a mighty Joel’s Army.

This sword, which protrudes from the mouth of the Lord pierces the darkness as He rides forth today (see Rev. 1:16). It also pierces human hearts. After Simeon blessed baby Jesus in the temple, he looked at Mary and said, “A sword will pierce through your own soul…that the thoughts of many hearts may be revealed” ( Luke 2:35, NKJ). That sword pierced Mary’s soul when she looked up at her Son, bleeding and dieing on a cross. In the same way, the Lord longs to thrust His sword into the hearts of those who will follow Him, as we see Him crucified for us. He yearns for the hearts of believers to be pierced with His love so that passion and power will be released from within them. My prayer for you is that, like Mary, the sword of the Lord will pierce to the core of your own soul.

What causes the cross to pierce our hearts? Let’s search deeper into this apostolic message to see.



THE HEART OF THE APOSTOLIC MESSAGE

The Bible says, “They shall look upon me, the one they have pierced and mourn” (Zech. 12:10). When I looked upon the Pierced One, the Apostolic Sword cut open my heart. Above all, it was gazing on the Father’s cup, which Jesus drank on the cross, that pierced my own heart. Jonathan Edwards (revivalist of the 1700s) said that Jesus chief reason for coming to earth was “to drink that cup.” I’ve never been the same since I gazed into the vast mystery of the Father’s cup.

What then is this cup? It is the undiluted, cumulative, eternal judgment of God against sin. It is the wrath of God. This cup of wrath was destined to be poured out on us for all eternity in hell. In order for the atonement to be a complete work, Jesus had to take every sin and every punishment against that sin: “The PUNISHMENT that brought us peace was upon Him” (Is. 53:5). Because Christ took wrath and diverted it from us [the propitiation], we no longer have to be punished for our sin. Focusing on the depths of this cup of punishment causes the Apostolic Sword to pierce our own hearts until we bleed for His sacrifice.

How do you think the Father felt on that day when He looked down from heaven and saw His precious Son slapped on two stakes of wood? How did the Holy Spirit feel? That day will never be forgotten in heaven, because of the price paid when the Lamb faced the cup of God’s wrath. He didn’t turn from it. In the garden of Gethsemane His eyes gazed into the Father’s cup of wrath and He was gripped with holy terror (see Mark 14:34). We need to see Jesus writhing back and forth, sweating great drops of blood, anticipating the horror of drinking the Father’s cup. We need to look into that cup and see the fiery wrath that we deserve. The Psalmist said, “In the Lords hand is a cup full of foaming wine” (Psalm 75). This cup in the Father’s hand was filled with “the wine of my wrath” (Jer. 25:15; see Is. 51:17). When Jesus gazed into this gruesome cup, agony consumed Him and He wept “with loud crying and tears” (Heb. 5:7). I believe the Father still weeps for the cup His Son drank to be revealed. When this is revealed again in the Church, her heart will be pierced by the Apostolic Sword.

In the majority of the Western Church, the only time this holy love story, the message of the cross and resurrection, is brought out of the church’s storage room is around Easter. Even then, we do not see the full extent of the atonement. Is that how we should honor the Lamb of God? Do you think the Father was trying to say something to us in the book of Revelation? Yes! The Father was getting the Apostle John to see His greatest gift to mankind. From the book of Revelation the Apostle John’s visions had one main focus: Jesus as the Lamb. John wrote, “Then I saw a Lamb, looking as if it had been slain, standing in the CENTER of the throne” (Rev. 5:6). The Lamb is the centerpiece of heaven, and in order to see the fullness of the kingdom, I believe we need to make the Lamb of God the centerpiece here on earth. When the message of the Lamb becomes the central message of the Church, once again the Apostolic Sword will be placed in the hands of God’s people.

The Lamb is the center of the Old Testament as well. The primary feast of the Jews was the Passover. This is a clear prophetic picture of what would happen to Jesus. We sometimes forget the Lamb was roasted over a fire (see Ex. 12:9—10). The fire is a prophetic picture of God’s wrath (see Rev. 14:10). Like the Passover Lamb, Jesus hung on the cross and drank down every last dreg of the wrath of God until He was consumed with the fire of God’s fury. Jesus took the eternal punishment we deserved which was our hell. When we make this truth known to a dying world, the Apostolic Sword will be driven into the hearts of lost humanity, spreading the Kingdom of God on earth.

It was on the cross where the victory over Satan was won: “Having disarmed principalities and powers, He made a public spectacle of them, triumphing over them in the cross” (Col. 2:15). Even today, we disarm the enemy and slay the spirit of religion, when we preach the powerful message of the cross. As we lift up the Lamb of God, evil is exposed, demons are conquered, and prisoners are loosed. Darkness will be pierced and God’s Kingdom will spread through the earth when a rising Joel’s Army brandishes the Apostolic Sword.



APOSTOLIC POWER

The Kingdom of God was fully released as Jesus was pierced on the cross. As Jesus’ flesh tore open, I believe the glory of the holy of holies poured out from His wounds (see Heb. 10:19-22), for He is “the radiance of God’s glory” (Heb. 1:3). Even after resurrection life had entered Him, Jesus still bore the wounds. Just as Jesus asked His disciples to put their hands in the wounds in His side, my prayer is that our hearts would be placed in His wounds. The prophet said, “His splendor was like the sunrise; rays flashed from his hand where his power was hidden” (Hab. 3:4). I believe rays of Glory still flow from His wounds where the sword pierced His side. This wound pierced all the way up to His heart, which released a river of blood and water. Now, if we allow Him to thrust the heavenly Apostolic Sword through our hearts, “streams of living water will flow from within” (John 7:37). Resurrection power will be released in signs and wonders and the kingdom of God.

My heart bleeds for revival. I long to see the river of God flowing upon this earth and bring streams of life to thirsty souls. In my most recent outreach campaign, I had never experienced the power, authority, and compassion of God to such a great degree. We had three days of ministry in Reynosa, Mexico, focused on bringing the Lamb the reward of His suffering for drinking His Father’s cup. We ministered to the multitudes, and to thirty-five people in the garbage dumps.

We had two services with a crowd of four to five thousand people each night. The heavens opened and the angels of God ascended and descended upon that place as Jacob’s ladder. Eighty percent of the crowd waived their hands, testifying to a healing or a touch from the Holy Spirit. The lame walked, the blind saw, the deaf heard, and the demonized were set free. The kingdom of God had come. One lady whose hands were completely gnarled into fists told of being a witch, a murderer, and having made a pact with the devil. After receiving prayer, her hands opened up and the tumor in her breast dissolved. A girl in a wheel chair couldn’t walk, but after being soaked in prayer, she stood and took huge steps across the platform. The joy on her face was worth the whole crusade. All I could do was fall on my knees, lift my hand to heaven and cry, “Lamb of God, here is your reward!”

Each night the Lord gave me a central focus for the preaching: the Cross of Christ. I unsheathed the Apostolic Sword that had pierced my own heart and drove it into the hearts of the people. “Jesus saw you as He looked down from Heaven. . . . He saw you burning in hell for your sin. But He came down to take the curse of your pornography, your sexual sin, your drug and alcohol addiction!” I continued, “He became your substitute! He took your hell on the cross. He stood in your place and took the wrath of God against sin for you. . . . for you!” The crowd burst into praise and hundreds came forward for salvation. It was a simple message but it carried the power of the Apostolic Sword.

So my prayer is that you will be pierced with the Sword of the Lord until your own heart bleeds to see the Lamb of God receive the reward of His sufferings. Be encouraged, beloved, the Lord’s raging passion is for you. You are the reward of His sufferings, but His heart’s desire is to see you bring in a harvest of souls for the Lamb. He longs to raise up a generation whose hearts are pierced by the Apostolic Sword so that His Son will receive the full reward of His sufferings.

Won’t you draw near to Him now and ask him to pierce your heart? Gaze at the Pierced One until you are broken by His love. Look into the cup of wrath which He drank for you. Cry out to Him now and say, “Thank you, Jesus, for taking the wrath I deserve! Thank you for taking my punishment for sin! Thank you for taking my hell!” Now ask Him to take the double edged blade and pierce your heart with the Apostolic Sword. Then pull out that sword and plunge it into other hearts, stepping forth as a mighty Joel’s Army. Go, armed with the Apostolic Sword of the Gospel, spreading the glory of God’s Kingdom through the earth!

Translation Dutch

 

 

Terwijl de Heer op het stof der tijden blaast, die de boodschap van het kruis hebben bedekt, zal de volheid van de apostolische bediening worden vrijgezet. Wil je meebewegen met het apostolische? Laten we kijken naar de apostolische manier van denken. De apostel Paulus zei tegen de Kerk van de Korintiërs, “Want ik had niet besloten iets te weten onder u, dan Jezus Christus en die gekruisigd” (1Kor.2:2).

Aan de Galaten schreef de apostel, “Maar ik moge ervoor bewaard blijven te roemen anders dan in het kruis van onze Here Jezus Christus” (Gal. 6:14). Hij zei ook, “wie Jezus Christus toch als gekruisigde voor de ogen geschilderd is” (Gal.3:1), daarmee tonende dat het kruis het centrum van zijn apostolische boodschap was. Verder schreef Paulus, “Het verhaal en de boodschap van het kruis is louter dwaasheid……, maar voor ons die gered worden, is het de (manifestatie van) KRACHT VAN GOD” (1Kor. 1:18 – lett. vert. vanuit de Amplified Bible). De kracht van apostolische bediening ligt in het hanteren van het zwaard van de Heer – de boodschap van het kruis – door het te drijven in mensenharten. Dit werd bewezen op de Pinksterdag, toen Petrus het kruis predikte en “zij diep in harten werden getroffen” (Hand.2:37). Wat is dit zwaard dat hun harten trof op Pinksteren? Het is het levende Woord, “wat vaneenscheidt ziel en geest” (Heb.4:12) met een nieuwe confrontatie met het kruis. Het is een vlammende, levende openbaring van het kruis en de opstanding van het Lam, onze eerste liefde. De eerste ervaring van iedere gelovige met de Heer begint aan de voeten van het kruis. Herinner je je de tijd dat je de bloederige voetstappen van het Lam volgde en de heuvel Golgotha besteeg? Toen ging je het gescheurde voorhangsel voorbij van Zijn vlees om in Zijn tegenwoordigheid te komen, het echte hart van God. Maar is er ooit een zwaard door je hart gegaan? Jammer genoeg, beginnen veel gelovigen met een eed van trouw aan het Lam, echter eindigen ze met het sluiten van een compromis en religie. De boodschap van het kruis wordt dan niets anders dan religieus gepraat. Het raakt dan bedolven onder het stof van de tijd, maar vandaag blaast God op dat stof. Hij ontbloot het Zwaard van de Heer, en rust Zijn volk toe als een machtig leger van Joël. Dit zwaard, wat komt uit de mond van de Heer doorboort de duisternis terwijl Hij vandaag voortrijdt (zie Op.1:16). Het doorboort ook mensenharten. Nadat Simeon de baby Jezus zegende in de tempel, keek hij naar Maria en zei, “en door uw eigen ziel zal een zwaard gaan -, opdat de overleggingen uit vele harten openbaar worden” (Luc.2:35). Dat zwaard doorboorde Maria’s ziel toen zij opkeek naar haar Zoon, die bloedde en stierf aan een kruis. Op dezelfde wijze, verlangt de Heer Zijn zwaard te steken in de harten van hen die Hem volgen, terwijl we Hem gekruisigd voor ons zien. Hij verlangt naar de harten van gelovigen om doorboord te worden met Zijn liefde opdat de passie en kracht binnenin hen vrijgezet zal worden. Mijn gebed voor u is, net als Maria, dat het zwaard van de Heer het binnenste van uw eigen ziel zal doorboren. Wat zorgt ervoor dat het kruis onze harten doorboord? Laten we dieper in deze apostolische boodschap graven om daarachter te komen. Het hart van de apostolische boodschap De Bijbel zegt, “zij zullen hem aanschouwen, die zij doorstoken hebben, en over hem een rouwklacht aanheffen” (Zach.12:10). Toen ik keek naar de Doorboorde, sneed het Apostolische Zwaard mijn hart open. Bovenal was het door het kijken naar de Vaders beker, die Jezus aan het kruis dronk, wat mijn eigen hart doorboorde. Jonathan Edwards (opwekkingsleider uit de jaren 1700) zei dat de voornaamste reden dat Jezus naar de aarde was gekomen “om die beker te drinken”. Ik ben niet dezelfde gebleven sinds ik een blik wierp in dat onmetelijke geheimenis van de Vaders beker. Wat is deze beker dan? Het is het onverdunde, opeengestapelde, eeuwige oordeel van God over zonde. Het is de toorn van God. Deze beker van toorn was bestemd om over ons uitgegoten te worden voor alle eeuwigheid in de hel. Opdat de verzoening een compleet werk zou kunnen bewerken, moest Jezus iedere zonde en straf tegen die zonde op zich nemen: “de STRAF die ons de vrede aanbrengt, was op hem” (Jes,53:5). Omdat Christus de toorn nam en deze van ons afwendde (de boetedoening), hoeven we niet langer gestraft te worden voor onze zonden. Het concentreren op de diepten van deze beker van straf veroorzaakt dat het Apostolische Zwaard onze harten doorboord totdat we bloeden door Zijn offer. Hoe denk je dat de Vader zich gevoeld heeft op de dag dat Hij vanuit de hemel naar beneden keek en Zijn kostbare Zoon op twee palen hout zag genageld? Hoe voelde de Heilige Geest zich? Die dag zal nooit worden vergeten in de hemel, vanwege de prijs die betaald is toen het Lam met de beker van Gods toorn werd geconfronteerd. Hij keerde er zich niet vanaf. In de hof van Gethsemane keken Zijn ogen in de Vaders beker van toorn en werd hij bevangen met heilige angst (zie Marc.14:34). We moeten Jezus ineengekrompen zien, grote druppels bloed zwetende, terwijl Hij angstig het moment tegemoet ziet om de Vaders beker te drinken. We moeten in die beker kijken en de vurige toorn zien die wij verdienen. De Psalmist zei, “Want in des HEREN hand is een beker en de wijn bruist daarin” (Ps.75:9). Deze beker in de hand van de Vader was gevuld met “de wijn der gramschap” (Jer.25:15; zie Jes.51:17). Toen Jezus keek in deze ijzingwekkende beker, verteerde doodsangst Hem en huilde Hij “onder sterk geroep en tranen” (Heb.5:7). Ik geloof dat de Vader nog steeds huilt voor het openbaar worden van de beker die Zijn Zoon dronk. Wanneer dit opnieuw wordt geopenbaard in de Kerk, zal haar hart doorboord worden door het Apostolische Zwaard. In de meerderheid van de westerse Kerk, is de enige keer dat dit liefdesverhaal, de boodschap van het kruis en opstanding, buiten de voorraadkamer van de kerk wordt gebracht rond Pasen. Zelfs dan, zien we niet de volledige omvang van de verzoening. Is dat hoe wij het Lam van God moeten vereren? Denk je dat de Vader ons iets probeerde te zeggen in het boek Openbaringen? Ja! De Vader was bezig om de Apostel Johannes Zijn grootste geschenk aan de mensheid te laten zien. Vanuit het boek Openbaringen hadden de visioenen van de Apostel Johannes één belangrijk richtpunt: Jezus als het Lam. Johannes schreef, “En ik zag in het MIDDEN (CENTRUM vanuit de Engelse vert.) van de troon en van de vier dieren en te midden der oudsten een lam staan, als geslacht” (Op.5:6). Het Lam is het centrum (middenstuk) van de hemel, en om de volheid van het koninkrijk te zien, geloof ik dat we het Lam van God het centrum moeten maken hier op aarde. Wanneer de boodschap van het Lam de centrale boodschap van de Kerk wordt, zal opnieuw het Apostolische Zwaard worden geplaatst in de handen van God volk. Het Lam is evenzo het centrum van het Oude Testament. Het eerste feest van de Joden was het Pascha. Dit is een duidelijk profetisch beeld van wat er zou gaan gebeuren met Jezus. We vergeten soms dat het Lam boven een vuur werd geroosterd (zie Ex.12:9-10). Het vuur is een profetisch beeld van Gods toorn (zie Op.14:10). Net zoals het Lam van Pascha, hing Jezus aan het kruis en dronk Hij ieder laatste restje van de toorn van God totdat Hij werd verteerd door het vuur van Gods woede. Jezus nam de eeuwige straf die wij verdienden die onze hel was. Wanneer we deze waarheid bekend maken aan een stervende wereld, zal het Apostolische Zwaard in de harten van een verloren mensheid worden gedreven, dat het Koninkrijk van God op aarde zal verspreiden. Het was aan het kruis waar de overwinning over satan werd behaald: “Hij heeft de overheden en machten ontwapend en openlijk tentoongesteld en zo over hen gezegevierd” (Col.2:15). Zelfs vandaag, ontwapenen we de vijand en verslaan we de geest van religie, wanneer we de krachtige boodschap van het kruis prediken. Wanneer we het Lam van God verhogen wordt de duisternis ontmaskerd, demonen overwonnen en gevangenen vrijgezet. De duisternis zal worden doorboord en Gods Koninkrijk zal over de aarde worden verspreid wanneer een groeiend leger van Joël met het Apostolische Zwaard zwaait. Apostolische kracht Het Koninkrijk van God werd volledig vrijgezet toen Jezus aan het kruis werd doorboord. Toen het vlees van Jezus open werd gescheurd, geloof ik dat de heerlijkheid van het heilige der heiligen vanuit Zijn wonden werd uitgegoten, want Hij is “de afstraling zijner heerlijkheid” (Heb.1:3). Zelfs nadat het opstandingleven in Hem kwam, droeg Jezus nog steeds de wonden. Net zoals Jezus Zijn discipelen vroeg om hun handen in de wonden van Zijn zijde te leggen, is mijn gebed dat onze harten in Zijn wonden zullen worden geplaatst. De profeet zei, “Er is een glans als van zonlicht, lichtstralen heeft Hij aan zijn zijde en daar is het omhulsel zijner kracht” (Hab.3:4). Ik geloof dat er nog steeds stralen van Heerlijkheid vanuit Zijn wonden stromen waar het zwaard Zij zijde doorboorde. Deze wond was helemaal tot aan Zijn hart doorboord, die een rivier van bloed en water vrijzette. Nu, wanneer we Hem toestaan om het hemelse Apostolische Zwaard door onze harten te laten steken, “stromen van levend water zullen uit zijn (ons) binnenste vloeien” (Joh.7:37). Opstandingkracht zal worden vrijgezet in tekenen en wonderen en het koninkrijk van God. Mijn hart schreeuwt om opwekking. Ik verlang ernaar om de rivier van God op deze aarde te zien stromen en stromen van leven te zien brengen naar dorstige zielen. Tijdens mijn meest recente openluchtcampagne,heb ik nog niet eerder de kracht, autoriteit en bewogenheid op een dergelijke manier ervaren. We hadden 3 dagen bediening in Reynosa, Mexico, gericht om het Lam de beloning van Zijn lijden voor het drinken van Zijn Vaders beker te geven. We bedienden menigten en 35 mensen in de vuilstortplaatsen. We hadden 2 samenkomsten met een menigte van 4 tot 5000 mensen iedere avond. De hemel ging open en de engelen van God klommen op en daalden neer op die plaats zoals bij Jakob’s ladder. Tachtig procent van de menigte zwaaiden met hun handen, als een getuigenis dat ze genezing hadden ontvangen of een aanraking van de Heilige Geest. De lammen liepen. De blinden werden ziende, de doven werden horende en de gedemoniseerden werden bevrijd. Het koninkrijk van God was gekomen. Er was een vrouw wiens handen volledig in knokige vuisten waren veranderd, ze vertelde dat ze een heks was, een moordenares en een verbond met de duivel had gesloten. Nadat ze gebed had ontvangen, openden haar handen zich en verdween de tumor in haar borst. Een meisje in een rolstoel kon niet lopen, maar nadat ze in gebed was gedompeld, stond ze op en liep ze met grote stappen richting het podium. De vreugde op haar gezicht was de hele campagne waard. Alles wat ik kon doen was op mijn knieën vallen, mijn handen richting de hemel opheffen en roepen, “Lam van God, hier is Uw beloning!” Iedere avond gaf de Heer mij één centrale focus voor de prediking: het Kruis van Christus. Ik trok het Apostolische Zwaard dat mijn eigen hart had doorboord en dreef het in de harten van de mensen. “Jezus zag jullie toen Hij vanuit de hemel naar beneden keek……Hij zag jullie in de hel branden voor jullie zonden. Maar Hij kwam naar beneden om de vloek van je pornografie op zich te nemen, je seksuele zonde, je drugsverslaving en alcoholverslaving!” ik ging verder, “Hij werd jullie plaatsvervanger! Hij nam jullie hel naar het kruis. Hij stond op jullie plaats en nam de toorn van God op zich tegen de zonde voor jullie…….voor jullie”. De menigte barste los in lofprijzing en honderden kwamen naar voren voor redding. Het was een eenvoudige boodschap maar het droeg de kracht van het Apostolische Zwaard. Dus mijn gebed is dat je doorboord zult worden met het Zwaard van de Heer totdat je eigen hart bloedt om het Lam van God te zien die de beloning voor Zijn lijden ontvangt. Wees bemoedigd, geliefden, de geestdriftige passie van de Heer is voor jullie. Jullie zijn de beloning voor Zijn lijden, maar Zijn hartsverlangen is om jullie een oogst van zielen te zien binnenhalen. Hij verlangt ernaar om een generatie op te richten wiens harten zijn doorboord door het Apostolische Zwaard opdat Zijn Zoon de volle beloning voor Zijn lijden zal ontvangen. Wil je niet tot Hem naderen en Hem vragen om je hart te doorboren? Kijk naar de Doorboorde totdat je verbroken bent door Zijn liefde. Kijk in de beker van toorn die Hij voor je dronk. Roep het nu uit tot Hem en zeg, “Dank U Jezus, voor het op U nemen van de toorn die ik verdiende! Dank U dat U mijn straf voor zonde op U nam. Dank U voor het op U nemen van mijn hel!” vraag Hem nu het tweesnijdende zwaard te nemen en je hart te doorboren met het Apostolische Zwaard. Trek daarna dat zwaard eruit en stort het in andere harten, voortgaande als een machtig leger van Joël. Ga, gewapend met het Apostolische Zwaard van het Evangelie, de heerlijkheid van Gods Koninkrijk verspreidende over de aarde! door Victor Hernandez website: www.piercedpassion.org bron: Fresh Fire Ministries vertaald door Jefferie Lammers bron: www. davidstabernakel.nl © Het overnemen van artikelen en woorden voor publicatie en/of distributie is toegestaan, mits deze in het geheel worden overgenomen en de juiste bronvermelding wordt vernoemd.

 

 

link:  Apostles—Slaves of Christ     -   Apostelen - Slaven van Christus?

Why do some apostles make themselves into super stars? And conversely, why do some folks claim there are no apostles today? Paul identifies it as one of the five gifts needed for the building up and maturing of the church. Why would some exalt this gift ? And why would some believe that God has taken this gift away? The answer is centered in a misunderstanding of what an apostle was in the first place (in the Greco-Roman social context), and is based on a hierarchical understanding that places apostles at the top of the church structure when the New Testament clearly places them at the bottom. The understanding of leadership in the New Testament that should frame our understanding of apostles is the foot-washing, low-status slave (John 13), and the "race to the bottom" to become a "slave of all" (Matthew 20:20ff; 1 Corinthians 9:19).

An "apostle" in the ancient world is simply someone who is sent (Greek: apostolos). An apostle was someone who was sent to conduct business on the behalf of another. There was—originally speaking—nothing religious about them. They were normally an unvalued slave, who was expendable.

Travel in the ancient world was dangerous, and something that individuals did not choose lightly. Who would have the right to send someone on their behalf? A slave owner or a governmental or military commander. The person sent—the apostle—did not have a choice. In the case of the government or military, the apostle sent with orders normally would be a part of an armed entourage. The slave-apostle would not have such protection. The master would pick the slave he could most afford to lose, and send that one to conduct his business in some extended location. The apostle-slave might be the same as the lowest household slave who was given the shameful duty of washing feet (see John 13). Mattering least, and therefore sent.

Paul identifies himself as one such sent-slave in many ways in his letters: "Paul, a slave of Christ Jesus, called to be an apostle and set apart for the gospel of God" (Romans 1:1). Paul’s most common self-description throughout his letters is: "I am a slave who is sent by Jesus to non-Jews to communicate the good news that the Kingdom of God has come in Jesus." English readers of the Bible find it easy to overlook this important aspect of Paul’s self-understanding, since the 190 different Greek terms used for slavery in the New Testament are sanitized to "servant." This is not a very appropriate translation, since in Paul’s day 1/3rd of the population of the Roman empire were masters who owned slaves, 1/3rd of the people were slaves, and 1/3rd were former slaves. Paul makes it clear what he means: slavery to Christ is about exclusive ownership—Christ is master/lord (kurios is the simple word for master-owner of a slave). "Am I now trying to win the approval of people or of God? Or am I seeking to please people? If I were still trying to please people, I would not be Christ’s slave" (Galatians 1:10).

Another problem in understanding how the word "apostle" is used in the Bible is the medieval pictures we have in our minds of the twelve disciples of Jesus with halos around their heads. They were high status people with a lot of power, and there were only a few of them. This is a complete revisionistic interpretation of what an original apostle was. "Apostle" was not a title for a high status leadership position. Before and after Jesus "apostles" were low status slaves with no power of their own, and they were as common as dishwashers are today. If we practiced slavery like they did in the ancient world, when you said "apostle" today no one would think of the manager, owner or executive of a restaurant. They would think of the dishwashers and busboys. "Apostle" was not a claim to high status or authority, but a claim to low status and expendability. When you attached the words "of Christ" this communicated whose business and authority the apostle was operating under. Christ is the boss, he sent the apostle and, when the apostle speaks, he is merely the conduit.

"Apostolic" is not a scriptural term. If I were speaking scripturally, I would have explained why slave-apostles (like helps, giving, mercy, etc.) were common gifts then, and should be now. There were many apostles in the New Testament who were not the Twelve or Paul, who didn’t author scripture, and would not have considered the gifting a title, status or privilege. What we need more than anything is a release of these kind of slave-apostles for the mission of Jesus to the lost and hurting. God is a sending God and commands his followers to go to those who have lost their way, not waiting for them to come to us.

Many leaders have heard the buzz and read the books and would like to be "apostolic in their leadership" and yet remain in-charge, in safety and security, in the cushy-comfort of some Christian bunker. Can’t be done. To be an apostle is to become expendable, low status, and exposed to ridicule and insecurity in this life: "For it seems to me that God has put us apostles on display at the end of the procession, like men condemned to die in the arena. We have been made a spectacle to the whole universe, to angels as well as to men. We are fools for Christ…" (1 Corinthians 4:9,10).

Apostles are given by God as a gift to the church and the world (Ephesians 4:11), and are needed most desperately. A church without apostles (and prophets, for that matter) is a fire without the flame. What’s wrong with this Body? We have severed an essential limb of apostles through intellectualism, religious control and the flesh (and therefore most gifts lie dormant and unoffered to God—the role of apostles is a mainstay in equipping the Body for service and maturity; Ephesians 4:11ff). Most apostles are not found in the church-as-we-know-it, and that is why the flame is burning hot elsewhere. Jesus is the boss—as He was sent, so He is sending these He owns to suffer and serve in order to make known the presence and coming fullness of His Kingdom. Apostles and prophets are the foundation of the church-as-God-wants-it (Ephesians 2:20; 3:5-6; 4:11).

We need them to be released. They are little "a" and little "p" apostles and prophets, nobodies who have become somebody to God through Christ. We are not talking about a new version of the "one man show" that plagues the church-as-we-know-it. They are little "a" and little "p" apostles and prophets, but capital "S" on the end: "And God gave some to be apostleS, some to be prophetS…" We don’t need more individualistic superstars. We need examples of what it means to "submit yourself to one another out of reverence for Christ" (Ephesians 5:21).

Please Lord, send workers into your abundant harvest!

  Translation Dutch

Apostelen - Slaven van Christus?

Waarom gedragen sommige apostelen zich als supersterren? En omgekeerd: waarom beweren sommige mensen dat er vandaag-de-dag geen apostelen zijn? Paulus noemt apostelschap als één van de vijf gaven die nodig zijn voor de opbouw en het volwassen worden van de kerk. Waarom zou je deze gave boven de andere verheffen?

En waarom je geloven dat God deze gave heeft weggenomen? Het antwoord ligt in een verkeerd begrip van wat een apostel in de eerste plaats was (in de Grieks-Romeinse sociale context). Het is gebaseerd op een hiërarchisch denken dat apostelen bovenaan de kerkstruktuur plaatst, terwijl het Nieuwe Testament hen duidelijk aan de onderzijde ziet. Het begrip 'leiderschap' in het Nieuwe Testament (dat het kader van ons begrip van apostelen zou moeten zijn) is die van de voetwassing, slaaf van lage rang (Johannes 13) en de 'wedstrijd om de minste te zijn', om 'ieders slaaf ' te worden (Matt. 20:20; 1Cor. 9:19).

Opgeofferd
Een apostel was eenvoudigweg 'iemand die gezonden is' (in het Grieks: apostolos). Iemand die gezonden werd om zaken te behartigen ten behoeve van een ander. Dit woord had oorspronkelijk geen religieuze betekenis. Zij waren normaal gesproken een slaaf zonder waarde, die opgeofferd mocht worden.

Reizen was destijd gevaarlijk en iets wat mensen niet zo graag deden. Je stuurde dus liever iemand anders. Dat deed een slaveneigenaar, regerings- of een militaire bevelhebber. De gezonden persoon (de apostel) had geen keus. In het geval de regering of het leger hem uitzond, zou de apostel die met een opdracht gezonden was normaal gesproken onderdeel uitmaken van een gewapend gezelschap. Maar dat gold niet voor de apostel-slaaf. De meester zou díe slaaf uitkiezen die hij zich kon veroorloven om kwijt te raken. De apostel-slaaf zou de laagste huishoudslaaf kunnen zijn, die de beschamende taak had om voeten te wassen (zie Johannes 13).

Paulus presenteert zichzelf in zijn brieven in menig opzicht als zo'n gezonden slaaf:
'Paulus, een slaaf van Christus Jezus, geroepen om een apostel te zijn en apart gezet voor het evangelie van God.' (Romeinen 1:1)
Paulus' meest eenvoudige beschrijving van zichzelf is: "Ik ben een slaaf die door Jezus gezonden is aan de niet-Joden om het goede nieuws te verkondigen dat het Koninkrijk van God gekomen is in Jezus."

Exclusief eigendom
Engelstalige bijbellezers missen dit belangrijke aspect van Paulus' zelfbegrip meestal, omdat de 190 verschillende Griekse termen die voor 'slavernij' worden gebruikt, zijn vertaald in 'dienstknecht'. Dit is echter geen geschikte vertaling, aangezien in Paulu's tijd eenderde deel van de bevolking van het Romeinse Rijk slaveneigenaar was, eenderde deel slaven waren en het laatste derde deel voormalige slaven. Paulus maakt duidelijk wat hij bedoelt: slaaf van Christus zijn gaat over exclusief eigendom: Christus is Meester / Heer (Kurios is het eenvoudige woord voor Meester-eigenaar van een slaaf).

"Tracht ik nu mensen te winnen, of God? Of zoek ik mensen te behagen?
Indien ik nog mensen trachtte te behagen, zou ik geen dienstknecht van Christus zijn." (Gal. 1:10)

Bruikbaarheid
Maar ook het middeleeuwse beeld dat wij van de twaalf discipelen hebben, staat een juist begrijp van 'apostel-zijn' in de weg (denk maar aan de twaalf mannen met aureolen rond hun hoofd). Zij werden neergezet als een groepje uitgekozen mensen met veel status en veel macht. Maar 'apostel' was geen titel voor een leiderschapspositie met aanzien. Ervoor en erna waren de apostelen van Jezus slaven met een lage status, zonder macht, en ze waren net zo gewoon als afwashulpjes vandaag de dag.
Bij het woord 'apostel' dacht niemand aan een manager, eigenaar of leidinggevende van een restaurant. Ze dachten eerder aan afwashulpen en hulpkelners. 'Apostels' maakten geen aanspraak op een hoge status of autoriteit, maar op bruikbaarheid. De woorden 'van Christus' gaven aan onder wiens autoriteit de apostel werkte. Christus was de baas, Hij zond de apostel en wanneer een apostel spreekt, is hij niet meer dan een kanaal voor Jezus' woorden.

'Apostel' is geen schriftuurlijke term. Als ik bijbels zou spreken, zou ik hebben uitgelegd waarom slaaf-apostelen toen gewone gaven waren, en ook nu zouden moeten zijn. Veel apostelen in het Nieuwe Testament werden niet tot de twaalf gerekend. Apostelen beschouwden hun gaven niet als titel, status of voorrecht. Wat we meer dan ook nodig hebben, is dat dit soort slaaf-apostelen door Jezus naar verlorenen en gewonden worden gestuurd. God zendt uit en beveelt zijn volgelingen om naar diegenen te gaan die de weg kwijt zijn. Wacht niet totdat zij naar ons toe komen.

Bunker
Veel leiders hebben dit geluid gehoord, de boeken gelezen en willen graag 'apostolisch in hun leiderschap' zijn. Ze willen het voor het zeggen hebben in de 'veilige' omgeving van een of andere christelijke bunker. Dat zal niet gebeuren. Om een apostel te zijn, moet je bruikbaar worden, een lage status accepteren en blootgesteld aan spot en onveiligheid in dit leven:
"Want het schijn mij toe, dat God ons, apostelen, de laatste plaats heeft aangewezen als ten dode gedoemden, want wij zijn een schouwspel geworden voor de wereld, voor engelen en mensen. We zijn dwaas om Christus' wil (...)." (1 Cor. 4:9,10)

Apostelen worden door God aan de Kerk en de rest van de wereld gegeven (Ef. 4:11) en zijn hard nodig. Een kerk zonder apostelen (en profeten) is een vuur zonder vlam. Wat is er mis met dit Lichaam? In de apostelen zijn wij een essentiëel deel van het lichaam kwijtgeraakt door intellectualisme, religieuze controle en het vlees (en daarom sluimeren de meeste gaven zonder overgave aan God). Apostelen zijn als steunpilaren die het Lichaam toerusten tot dienstbetoon en volwassenheid (Ef. 4:11). De meeste apostelen zijn niet te vinden in de kerken zoals wij die kennen, en daarom brandt de vlam op andere plaatsen. Zoals Jezus gezonden werd, zo zendt Hij diegenen die van Hem zijn om te lijden en te dienen, om de tegenwoordigheid en komende volheid van Zijn Koninkrijk bekend te maken. Apostelen en profeten zijn het fundament van de Kerk zoals God die wil. (Ef. 2:20; 3:5-6; 4:11)

Hoofdletter?
Ze moeten worden vrijgezet. Zij zijn kleine apostelen en profeten zonder hoofdletters: doodgewone mensen die God heeft uitgekozen. Het gaat dus niet om een 'one-man-show' die we helaas zoveel in de kerk tegenkomen. Zij hebben een kleine letter, maar een hoofdletter 'N' op het einde: "En God gaf sommige om aposteleN, sommige om profeteN (...)." We hebben geen individualistische supersterren meer nodig. We hebben voorbeelden nodig van wat het betekent om jezelf aan elkaar te onderwerpen uit eerbied voor Christus (Ef. 5:21).

Alstublieft Heer, zend arbeiders uit naar uw overvloedige oogst !

Brian Dodd

Brian Dodd (Doctor in Studies naar het Nieuwe Testament, Sheffield University) is de auteur van 'Empowered Church Leadership: Ministry in the Spirit According to Paul'. Downers Grove: Intervarsity Press, 1991)

Source: http://www.davidstabernakel.nl/